De Hobbyist

Het was 1982. Els en Kaspar (resp. bouwjaren 1959 en 1956), beiden enthousiaste motorrijders, besloten om met een BMW met zijspan een reis door Noord-Afrika te maken. Om midden in de woestijn niet voor verrassingen te staan, werd er een BMW /5 gesloopt voor reserve-onderdelen. Het enige onderdeel wat nodig bleek, was een carterpan. Het oorspronkelijke exemplaar sneuvelde bij het iets te enthousiast nemen van een zandheuvel.... Overigens maakte Kaspar hiervan voor het blad "Motor" een impressie die werd gepubliceerd in de nummers 15 en 18 van 1983.
Het begon met het lezen van een artikel in Motor over de Globetrotterzentrale Tesch bij Aken in Duitsland. Daar we toevallig dat weekend daar vlak in de buurt moesten zijn, besloten we daar eens een kijkje te gaan nemen. We zijn: Els en Kaspar Mulkens, 23 en 26 jaar oud, bankemployé en wachtmeester der rijkspolitie eerste klasse (Porsche groep) en sinds kort wonende in Grathem in het zuiden des lands. In de kleine, gezellige winkel van Bernd Tesch waren we al gauw met de eigenaar in gesprek over motorreizen naar Afrika. Tijdens dit gesprek zag ik dat de ogen van Els op een speciale manier begonnen te glanzen, hetgeen voor mij normaal gesproken een ernstige waarschuwing is dat zij haar zinnen op iets speciaals gezet heeft. En ja hoor, op de terugreis werd heel voorzichtig geïnformeerd of dat niets voor ons was, volgens Tesch was het immers te doen om op een gewone motorfiets tot het zuiden van Algerije te rijden.
Gezien de kans op valpartijen en vanwege de armoede in Afrika zag ik er toch wel tegenop om met onze vrij nieuwe B.M.W .'s R100RT en de R60/7 met R.S.-kuip van Els zo'n tocht te ondernemen. Na rijp beraad besloten we enkele weken later, met een zijspancombinatie te gaan. Ik had nog een Jupiter zijspan met een hulpframe voor een B.M.W. R5 model en een R90/6 blok zodat besloten werd een advertentie in Motor te plaatsen waarin een B.M.W. R5 model gevraagd werd, waar het blok van kapot mocht zijn. Uiteindelijk werd in Nijmegen een R50/5 met krukasschade gekocht voor ƒ 650,--, inclusief toerscherm, tanktas en Krauser-koffers. Voor mij geen slechte deal dus. Gedurende de volgende maanden werd vrijwel iedere vrije minuut besteed aan de reisvoorbereiding. Het 900 cc blok, dat al 110.000km achter de lagers had, werd voorzien van nieuwe zuigers, kleppen en dikkere voetpakkingen voor het rijden op normaal-benzine en ook de R50/5 werd onderhanden genomen: zwaardere voorvorkveren, White Power achtervering, het zijspan werd gemonteerd evenals een oud Heinrich-scherm en dito beenschilden. Uiteindelijk stond voor ons een qua uiterlijk afzichtelijke combinatie met zeven verschillende kleuren, die technisch echter in optimale conditie was. Twee weken voor ons vertrek werd nog een proefrit naar ltalië gemaakt die vlekkeloos verliep. Wel werden nog een olie-koeler, olietemperatuurmeter en oliedrukmeter gemonteerd die ons gratis ter beschikking werden gesteld door onze dealer Theo Luyten uit Gulpen. Van Theo kregen we verder nog een groot aantal reserve-onderdelen mee met de afspraak: Wat je onderweg nodig hebt betaal je als je terugkomt, de rest geef je terug. Mooier kon het natuurlijk niet, Theo bedankt! Wat ons zelf betrof werden inentingen gehaald tegen gele koonts, geelzucht, cholera en typhus en kregen we tabletten mee tegen o.a. malaria en diarree.
Tevens zorgden we voor een bankgarantie, zodat we in het buitenland konden aantonen over de nodige reserves te beschikken en werd de A.N.W.B. ingelicht over ons reisplan en werden hiermee afspraken gemaakt wat te doen bij eventuele pech in de landen waar de Internationale Reis- en kredietbrief geldig was. Dat een reisverzekering werd afgesloten is vanzelfsprekend. Op 18 september was het dan eindelijk zover. Onder zonnige weersomstandigheden reden we naar een motortreffen nabij het Duitse Kempten. Hier werden we door de meeste deelnemers wat vreemd bekeken: twee volle Krausers, een 65 liter Wema topkoffer, het zijspan volbeladen en ook nog een groot pak achterop het zijspan gestouwd. Het reservewiel en de reservebanden deed enkele snuggeren vermoeden, dat het treffen niet ons einddoel was. Ons verhaal dat we tot Niger wilden, deed enkele enthousiast, anderen skeptisch kijken. Dat skeptische waren we al gewend, vooral van de zijde van beider families. die het eigenlijk toch maar niets vonden, dat we met zijn tweetjes naar het land van kannibalen en vrouwenverkrachters gingen, nog afgezien van het feit dat we nooit door de Sahara konden komen. Dus hier trokken we ons verder maar niets van aan. De volgende dag reden we naar de president van de H. D. en Indian-club Zwitserland, die we kennen van onze Harley-tijd en die het ons als een der weinige-Harley rijders vergeven kan, dat we dit merk in ballingschap hebben gegeven. Als altijd was de ontvangst door Bruno en Angie hartelijk en werden de bedden gereed gebracht. De volgende dag voor het vertrek werd e.e.a. nog snel gecontroleerd, waarbij bleek dat een zijspanwiellager het begeven had. Door Bruno werden beide lagers nog even vervangen, waarna we via Lyon over de Route National naar Barcelona reden in twee dagen. In Italië hadden we enkele leden van een motorclub uit Barcelona ontmoet die ons uitgenodigd hadden in hun clublokaal te overnachten. Dit was altijd open.
Na in Barcelona lange tijd naar het adres gezocht te hebben, kwamen we bij het clublokaal terecht voor een gesloten deur. Enigszins uit onze hum hebben we toen maar een camping opgezocht waar we in het donker onze tent op moesten zetten. De rit de volgende dag naar Allicante via de kustweg was geweldig qua natuurschoon en bochtenwerk. De enige die het er niet mee eens was dat alles binnendoor gereden werd, was de achterband, die in Allicante zo kaal was, dat het canvas al zichtbaar was. Van thuis had ik al twee Continental Super-twin achterbanden meegenomen, die eerst op onze solo-motoren waren gemonteerd, maar daarop zo slecht waren bevallen dat ik ze maar tot zijspanbanden had gedegradeerd. Gezien het sterke slijten had ik in Frankrijk nog maar een band gekocht. Op de camping kwam een Duitser naar ons toe die zich voorstelde als' Einrad-Sepp'. Deze 44-lange vrijbuiter verdient al 10 jaar zijn kost door het reclame-rijden op een één-wielige fiets. Dit jaar was hij naar de wereldkampioenschappen voetbal in Spanje gefietst. Men had hem nu echter zijn fiets en papieren gestolen en hij wachtte op nieuwe papieren van het consultaat. Zijn manier van vertellen was zo geestig, dat toen hij om wat geld vroeg, ik hem 1000 pesetas (ƒ 25,-) gaf. Hij zou ons 'irgendwan mal' bezoeken of iets sturen, We zijn benieuwd.
volgende pagina >>